Bij de Waddenrace draait alles om strategie, snelheid en navigeren. Vanuit Harlingen moeten zo snel mogelijk punten worden verzameld bij Den Oever, Texel, Vlieland en Terschelling. Het zeilen gebeurt volledig op spierkracht en zeilvermogen; de motor mag absoluut niet aan.
Een mistige start
Op de laatste vrijdagavond van oktober monster ik aan in de haven van Harlingen. Hoewel ik vaker zeil, is dit mijn eerste overnachting op een zeilschip. Het lichte gedein van het schip blijkt de perfecte wieg.
Zaterdagochtend steek ik met een kop koffie mijn hoofd door het dekluik. Het zit potdicht buiten. Een dikke deken van mist bedekt de haven en het uitvaren wordt uitgesteld. Pas na een uur wachten geeft de wedstrijdleiding groen licht: we mogen los! Met twintig ervaren bemanningsleden hijsen we de zeilen. Een lichte bries grijpt de Ideaal en langzaam glijden we richting ons eerste doel: Den Oever. In de haven springt onze loper snel overboord om de stempel te halen. Eerste punt binnen!
Vast op een zandbank
Wanneer de avond valt, bereiken we Texel. De mist is inmiddels opgetrokken, maar de wind is volledig weggevallen. Om zeiltijd te winnen besluit de schipper over een ondiepte te sturen. Met een zachte bons gebeurt het onvermijdelijke: we zitten muurvast op een zandbank. Het loswrikken met bomen heeft geen zin, maar gelukkig brengt het opkomende water ons na een uur weer vlot.
De nacht brengt weinig wind en veel fysiek werk. Na een paar uur welkome rust, blijkt bij zonsopgang dat een paar bemanningsleden een concurrent voorbij zijn geboomd. We liggen op een fantastische derde plaats!
Strijd tegen de stilte
Toch wordt de windstilte het veld fataal. Vlieland en Terschelling zijn simpelweg onhaalbaar geworden als we voor het verstrijken van de deadline binnen willen zijn. De schipper besluit direct koers te zetten naar Harlingen.
Hoewel we niet alle locaties hebben gehaald, finishen we met vermoeide koppies en verwaaide haren toch mooi als derde in onze klasse. Een prachtig avontuur om het seizoen mee af te sluiten!
